Hadassah Emmerich

Hadassah Emmerich (°1974, Heerlen)
Woont & werkt in Brussel (BE)
Medium: schilderijen, tekeningen

Foto: Teri Romkey

Works
Bodyscape (2019) | 600 x 200 cm | oil on canvas
Bodyscape
Bosom III (2019) | 102 x 75 cm | ink & oil on paper (framed)
Bosom III
Nocturnal Mirror (2019) | 150 x 90 cm | oil on canvas
Nocturnal Mirror
Bodyscape II (2019) | 125 x 75 cm | oil on canvas
Bodyscape II
Cancan (2019) | 185 x 130 cm | oil on canvas
Cancan
Nude Reading Group II (2018) | 182,5 x 124 cm | oil & printing ink on linen
Nude Reading Group II
Nuit Indienne (2016) | 270 x 190 cm | oil & printing ink on linen
Nuit Indienne
Futurist females (2019) | 105 x 145 cm | oil on canvas
Futurist females
Gallery exhibitions
Body Talk
-
Group exhibition
-
Contre - jour
-
Art fairs
Art Rotterdam 2020
-
Art Brussels 2019
-
Art Rotterdam 2018
-
External exhibitions
Collector's Item
-
What if Women Ruled the World
-
The HISK connection
-
Islands in the stream
-
Biography

Hadassah Emmerich behaalde haar Master diploma aan het vermaarde Goldsmiths College in Londen. Haar werk wordt internationaal getoond in musea en kunstbeurzen. Ze wordt vertegenwoordigd in de collecties Museum Voorlinden (Caldic Collection); Federale overheid Brussel; Bonnefantenmuseum Maastricht; Gemeentemuseum Den Haag; Schunck Heerlen; Museum voor Moderne Kunst Arnhem; Rabobank Nederland, Fries Museum Leeuwarden, Centraal museum Utrecht.

Text

Heen en weer

With love from Batik Babe, Casino exotique, Be(co)ming Dutch...

Tussen 2005 en 2009 evoceerden de titels van Hadassah Emmerichs tentoonstellingen thema’s zoals identiteit, postkoloniale kunst, gender en exotisme. De werken exploreerden deze onderwerpen op een speelse zowel als een kritische manier, aan de hand van clichématige oriëntalistische figuren, felle kleuren, ornamentele vormen en grootschalige installaties. Tegelijkertijd nam Emmerich technieken en kunsthistorische referenties onder de loep die aansloten bij haar persoonlijke interesses en innerlijke drijfveren.

Tijdens haar expo “Salon” in Warsaw (2008) speelde ze in op Theo Van Doesburgs Mouvement héroïque (1916) door een replica ervan op de muur van de tentoonstellingsruimte te schilderen. Tussen dit laatste werk en haar huidige tentoonstelling Contre-Jour had er een grote kentering plaats: van figuratief exotisme ontplooide haar werk zich tot kubistische, abstract aandoende composities waarin vrijheid en sensualiteit even prominent aanwezig zijn als gecontroleerde structuur.

Emmerich werkt fasegewijs op basis van planmatige processen die, zoals ze zelf toelicht, voortvloeien uit een nood aan “zelfbehoud”. Het lijkt inderdaad of het door haar gekozen drukproces, waarbij ze gebruikmaakt van precollages en sjablonen, een scherm optrekt tussen kunstenares en canvas. De onstuimige fysieke betrokkenheid en de energie waarmee ze zich vroeger wierp op grootschalige muurschilderingen, worden nu gekanaliseerd in een uiterst doordacht proces. Eerst stelt ze op de computer een fotomontage samen, aan de hand van referenties uit haar eigen werk, uit boeken, uit het oeuvre van referentiekunstenaars al dan niet hedendaags (onder wie Fernand Léger, Evelyn Axell, Kerry James Marshall). Daarna vervaardigt ze zogenaamde sjablonen: dit zijn uitgeknipte vormen (meestal op groot formaat) die ze gebruikt als beïnkte drukcomponenten om het canvas te bewerken. Als een schild staan ze haar toe om zich helemaal over te geven aan de sensuele lichamelijkheid van het schilderen zonder in contact te komen met het canvas zelf. Zo gaat ze tijdens het proces heen en weer − van computer naar papier, uitgeknipte sjablonen, canvas en terug; van exotisme tot abstractie, van drukprocedé tot waterverf; van vlak canvas tot 3D-objecten; van licht naar donker, en terug.

In de loop der jaren breidde Emmerich de reikwijdte van haar werk uit, boven de grenzen van media, tijdperken en cultuuridentiteiten. Op subtiele wijze traceert ze de omtreklijnen van figuren, vormen en kleuren die in elkaar op het canvas overlopen zonder elkaar te vervagen. De verschillende narratieve lagen reflecteren haar zoektocht naar veelvoudige betekenissen en naar ambiguïteit op verschillende interpretatieniveaus. Ze bespeelt de zintuigen en laat figuren en naakten in abstractie vervloeien. Haar heen- en weerbeweging vormt een continuüm dat leemten teniet doet en leegten dicht, als een gebaar dat de ruimte bestrijkt.

De inspiratie voor de werken van haar huidige tentoonstelling putte ze uit beelden van naakten gefotografeerd met een achtergrondverlichting, in tegenlicht – een van de technieken aangewend door 19de-eeuwse oriëntalistische schilders om het exotisme nog op te drijven door de figuren te objectiveren en ze nog scherper en zinnelijker te maken.

Emmerich beschouwt deze belichtingstechniek − in haar voortdurende reflectie over het exotische en het alledaagse − als een mogelijkheid om beide aspecten te confronteren, of misschien zelfs te combineren in haar werk, waar ze belichaamd en samengebracht worden. Ze speelt met licht en schaduw, koude en warme kleuren (zoals in haar “Cold Shoulder series”) en schept een sensuele en dubbelzinnige sfeer, gaande van semi-abstractie tot narratieve composities zoals “Nude reading group”.

Het werk roept een gevoel van vervreemding op. De toeschouwer is tegelijk ontnuchterd en verleid, meegetrokken in de complexe en boeiende architecturen van Emmerichs schilderijen, tekeningen en installaties.

De schilderkunst is een geestelijk iets, “la pittura è cosa mentale”, zei Da Vinci. Inderdaad zijn Emmerichs werken “een zaak van de geest”: ze resulteren uit het hierboven aangehaalde doordacht proces. Maar ze zijn ook buitengewoon fysiek: door hun grootschaligheid alsook door hun creatieproces. Emmerich bedrukt de sjablonen met de hand, beklimt steigers, heft zwaar materiaal en brengt het in positie, maakt heftige gebaren en concentreert zich op intense wijze.

Als gevolg hiervan stralen de werken een van alle sentimentaliteit ontdane innerlijkheid uit, een zinnelijkheid zonder grofheid. Ze verwijzen naar verhaallijnen zonder expliciet verklarend te zijn. Ze zijn eigenlijk essentieel van aard: ze weerspiegelen de diepe betrokkenheid en innerlijke drijfveren van hun auteur.

Terwijl Emmerich interne en externe territoria doorkruist, materialiseert zich in haar werk een terrein dat tegelijk nieuw en vertrouwd is, dichtbij en op afstand. Misschien vormt haar onophoudelijke en consistente zoektocht naar dit grondgebied een eigen mouvement héroïque.

Tania Nasielski

Groot Park 2
3360 Lovenjoel
Openingsuren
Vrij-Zat-Zon 14-18 u